En calidade de concelleiro de Suma Ribeira quero transmitir que o 18 de Xullo rexistrei solicitude para revisar o expediente correspondente á empresa de subministro de combustible “Puntos Bajo Coste S.L.”. O un de Agosto puiden acceder ao mesmo, e para facilitar a análise do mesmo, e non ter que permanecer moito tempo acompañado dun traballador do Concello solicitei as fotocopias que considerei necesarias logo dunhas tres horas de revisión do amplo expediente. Para a obtención de 32 fotocopias en formato A4 tiven que aboar 20,98€ (32×0,46 + 4,47 de “antigüidade”, por ter inicio en 2014).
Considero ilóxico e rexeitable que o Concello teña por norma cobrarlle ás concelleiras taxas pola obtención dunhas fotocopias que son un instrumento a prol de favorecer un responsable exercicio do seu labor a un representante elixido pola veciñanza para, entre outras moitas funcións, informarse sobre o estrito cumprimento da legalidade dos acordos e decisións do Goberno Municipal.
Aínda que non debería ser necesario, quero lembrar que na miña opinión está moi xustificado que un concelleiro que non pertence ao Equipo de Goberno, considere conveniente examinar un expediente no que o Xulgado do Contencioso Administrativo N.1 de Santiago declara “non conformes a dereito” as resolucións do Concello no seu día recorridas, con posibles responsabilidades do Concello.
É polo exposto que SOLICITO que o Goberno Municipal cambie de criterio na interpretación dos Regulamentos Orgánico e do Arquivo Municipais, ou, se fose legalmente necesario, se modifiquen, para que as fotocopias, dentro duns límites razoables que non entorpezan o normal desenvolvemento da Administración Municipal, sexan facilitadas gratuitamente ás concelleiras para o exercicio do seu labor. Xa que logo, solicito tamén que me sexan reintegrados os 20,98€ ilóxica e non sei se moi legalmente cobrados.

En Ribeira, a sete de Agosto de 2.019

Xurxo Ferrón Vidán, en calidade de concelleiro de SUMA RIBEIRA
EXPÓN
O vindeiro luns 25 de Novembro celébrase o “Día Internacional da Eliminación da
Violencia contra a Muller.
SUMA RIBEIRA pensa que, no contexto actual de grave situación e lamentable
evolución da lacra da Violencia contra a Muller, tódolos esforzos colectivos de
visibilización e reivindicación de solucións para esta problemática deben ser apoiados
decididamente por tódalas institucións, e , nomeadamente, polo noso Concello.
Tamén pensa que sería un importante xesto que o Concello participara
institucionalmente nos actos e manifestacións públicas que teñan lugar ese día.
Entende SUMA RIBEIRA que podería ser e simbolizar un xesto importante evitar a
coincidencia da Sesión Plenaria prevista co citado día.
SOLICITA
Que O Alcalde, previas as consultas e consideracións que considere convenientes e
necesarias, tivese a ben, dada a excepcionalidade do día, trasladar a celebración do
Pleno Municipal Ordinario previsto para o 25 de Novembro.
En Ribeira, a cinco de Novembro de 2.019

MBAYE SECK. Senegalés.
Mbaye chegou a España hai un ano e a súa situación ten a mesma etiqueta que a de tantos compañeiros: Inmigrante ilegal. Aínda que vai a clase de alfabetización, de momento só é posible entenderse con el en francés, así que a súa amiga Maguette, tamén senegalesa, bríndase a axudar para non perder detalle da peripecia vital que o trouxo a Ribeira.
É mariñeiro case dende que ten uso de razón. Deixou a escola con catorce anos aínda que, segundo explica, despois dedicoulle algún tempo a estudar árabe, lingua que como tantos compatriotas, só utiliza para rezar. Pasou anos traballando no mar sen que o seu esforzo servira para sacar adiante a seis irmáns que, probablemente, desexen ter a valentía de perseguir algún día o mesmo soño que el.
Mbaye aspira a traballar aquí no que sabe, no mar, pero de momento ten que agardar un par de anos máis para facelo legalmente. Con vinte e sete anos é doado presumir a súa impaciencia, pero non é iso o que transmite. Está afeito a non meterlle presa ao destino. Di que non se consideraba desesperado cando tomou a decisión de emigrar, que non é que fora urxente facelo, argumenta, “era o normal”. Do mesmo xeito, tampouco atopa excepcional ter cruzado o estreito ao carón de cinco descoñecidos nunha patera que, como todas as que lle rodeaban, agochábase na noite con perseguidores furtivos de soños.
Coa mesma naturalidade coa que fala do seu día a día, “vivo na casa de un amigo de meu pai, fago os recados e vou buscar á escola a súa filla. Rezo a diario na mesquita e paso as horas cos meus amigos senegaleses que están nunha situación parecida”, confesa que non lle gustan moito as mulleres de aquí. Obrigada a preguntar como fan para coñecer a xente nova e quizais, botar moza, non disimula o seu escaso interese “algúns xa teñen mozas pero iso si, no meu país”.
Aínda que as circunstancias se lle impoñan tantas veces aos desexos, Mbaye está seguro de que algún día traerá a seu irmán Ismael, de dezaseis anos, para garantirlle unha vida mellor. E el volverá a Senegal para ver ao resto da familia, claro, pero só de vacacións. Veu para quedarse.

Xurxo Ferrón Vidán, concelleiro de Suma Ribeira presenta a seguinte Proposición para ser aprobada no vindeiro Pleno Municipal
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS
En Suma Ribeira estamos abraiados, preocupados e contrariados co tema do Proxecto de Depuradora de Mariscos no Porto de Castiñeiras.
Aínda que semella que non soe gustar a quen ten a democrática responsabilidade de desenvolver tarefas de goberno, entendemos, primeiramente, que tampouco neste tema as Administracións implicadas actuaron co mínimo de TRANSPARENCIA esixible para unha obra destas características.
No ano 2015 sae a exposición pública a concesión dunha depuradora de mariscos e tanques de subministro de combustible para o Porto de Castiñeiras, en terreos, ao parecer, de competencia exclusiva de Portos. Xa nese mesmo ano se formulou unha pregunta ao Alcalde para interesarse polo tema sen que teñamos coñecemento da repercusión da pregunta nin da resposta dada.
Ao parecer, o Concello de Ribeira non presentou daquela ningún tipo de alegacións a tan delicada e intrusa actuación, menosprezando ou avaliando como inexistentes as potenciais molestias e prexuízos que poderían acompañar a unha Depuradora de Mexillón (mariscos) no “porto urbano” de Castiñeiras, ao lado da zona verde e recreativa do Castro e da antiga fábrica de salazón, ao pe dunha pequena praia de marea e a 20 metros (si, 20 metros) da tranquila “Praia Urbana” de Castiñeiras, moifrecuentada esta polas veciñas da zona, d Concello e por poboación turística.
Parece ser que o Concello ten poucas competencias nos terreos onde se pretende asentar a Depuradora, pero tamén semella que o Equipo de Goberno Municipal non se preocupou polo posible impacto urbanístico, paisaxístico e medioambiental da intrusa obra, nin tampouco polo impacto que podería xerar na veciñanza de Castiñeiras. Precisamente, as carencias en competencias deberían impulsar ao Equipo de Goberno Municipal a actuar dende o comezo con decisión para impedir con accións políticas eficaces chegar á lamentable situación actual.
Sorprende que en tempos en que ao parecer se quere facer un esforzo para que as actuacións urbanísticas no noso Concello sexan coordenadas por especialistas (véxase o exemplo da Fundación RIA), o Concello
non se preocupe pola racionalidade e conveniencia de permitir docilmente que no ano 2019 se perpetúe esa invasiva construción. Lembrouse o Concello de solicitar e ter en conta no seu debido momento a opinión dos Asesores Especialistas neste presunto desaguisado ?
Pensamos en Suma Ribeira que o Equipo de Goberno Municipal quere presentarnos ás veciñas como inocua ou incluso beneficiosa esta intrusa e invasiva obra, que, canta máis información dela conseguimos co noso esforzo persoal máis rexeitamos.
En Suma Ribeira pensamos que a gran maioría das veciñas de Castiñeiras e Ribeira minimamente informadas sobre o Proxecto de Depuradora están en contra desa instalación no Porto de Castiñeiras. É unha mágoa, habitual e reiterada mágoa, que o noso Concello non informe á súa veciñanza, de maneira accesible para a maioría, deste e outros proxectos que, ben poidan ter unha repercusión urbanística, paisaxística, medioambiental,… importante, ou ben sexan susceptibles de provocar un rexeitamento
popular.
Quéresenos colar pola porta de atrás unha Depuradora de Mariscos co principal, e tantas veces simplista e populista argumento de que vai xerar postos de traballo. A veciñanza de Castiñeiras ten moitas preguntas e valoracións que facer sobre a Depuradora. A modo de exemplo compartimos e transmitimos as seguintes:

• Hai seguridade contrastada de que non vai producir ningún tipo de alteración medioambiental
  tanto no mar como en terra?
• Implicará a implantación da Depuradora algún tipo de limitación ou incomodidade para os
  usuarios do porto con respecto á actualidade? Agora o Porto de Castiñeiras ademais de axudar ao desenvolvemento de actividades profesionais, tamén é lugar de actividades non profesionais e supón un agradable lugar de encontro entre a veciñanza? Exercerá Portos as súas
  competencias para impoñer restricións e outorgar prioridades á Depuradora?
• Poderá ser causante de desagradables cheiros continuados a mexillón (fresco e en
  descomposición) no entorno ?
• Está cuantificado o tránsito de camións que pode xerar?
• Producirá un desmesurado e desagradable incremento de aves no entorno?
• Hai risco de que prolifere a poboación de animais roedores?
• Poderá afectar a tranquilidade, sosego e benestar envexable das persoas que desfrutan da praia e da zona verde e recreativa do Castro?
• Nestes tempos que se nos fala de “Humanización Urbana”, encaixa esta actuación no que pensa o Equipo de Goberno que debe ser a desexable Humanización para parroquias como a de Castiñeiras ?
• De existir a necesidade dunha Depuradora de Mariscos na comarca, non debería facerse un
  esforzo por buscar un emprazamento razoable?
  ACORDO
• Que este Pleno inste ao Alcalde a que actúe en exercicio das competencias municipais
  negociando coas administracións competentes, e, nomeadamente con Portos de Galicia, para que se paralicen definitivamente as mencionadas obras no Porto de Castiñeiras, buscando, se obxectivamente fose necesidade no sector do mexillón, un emprazamento axeitado para unha Depuradora de Mariscos, que tivese necesariamente en conta estudios técnicos completos accesibles e as opinións de todas a persoas, agrupacións profesionais e colectivos interesados.
• Que o Concello, no exercicio das súas competencias, obrigue á empresa responsable da ilegal actuación, na medida do materialmente posible, a restituír a demolición e recheo feita sen licenza municipal preceptiva á situación natural orixinal.
• Que se traballe dende o Concello, en coordinación coas administracións competentes cara a consecución dunha normativa que evite lagoas no deseño dun Plan Urbanístico Xeral para todo o Concello, na procura de evitar que haxa partes sensibles da nosa xeografía que impidan, como ao perecer aconteceu ata agora neste caso, que a Corporación Municipal teña unha importante
  participación nun Deseño Integral e Sustentable do noso Concello.

O escote acibeche de Maguette amosa a silueta prateada do continente ao que di que voltará algún día. Orgullosa de África, fala con paixón de retornar en canto remate a Universidade, coa intención de mellorar a vida d@s senegales@s que non son quen nin de escapar da miseria. Nos dous anos que leva entre nós xa aprendeu que “Tampouco aquí é ouro todo o que reloce”.
Chegou con dezaoito anos xunto co seu irmán de dezaseis, grazas a que o pai puido reclamar a agrupación familiar. Súa nai tardaría un ano máis en incorporarse á familia, así que o primeiro curso, Maguette tivo que facer de nai, e de pai cando él saía ao mar. Xa estudara español na escola así que non lle foi difícil adaptarse e rematar a ESO. En setembro iniciará o bacharelato e destaca a relaxación e empatía do profesorado galego fronte ao autoritarismo do seu sistema educativo. Non dubida que aquí, en xeral, o alumnado está mái motivado.
O resto das mulleres senegalesas en Ribeira son máis novas que ela e, as da idade de súa nai, non suman máis de media ducia, “Algúns homes non queren traer as súas mulleres por evitar conflitos. Temén que se occidentalicen, que queiran traballar, que os deixen… Eu diría que elas evolucionan máis”. Defínese como introvertida, así que está conforme con ter dúas boas amigas ribeirenses e, iso si, fala a diario con Aicha, a amiga que deixou en Senegal e que lle regalara esa medalla de África que tanto a identifica. E non é a única á que bota de menos. Ademais de cinco irmáns, tamén deixou alá ao seu mozo, co que continúa a relación a distancia. Por moi ben que fale da súa acollida en Ribeira e da xente de aquí, non se imaxina emparellada con un español, “As diferenzas son profundas”. E polo que conta, nen sequera o éxito de seu irmán entre as galegas, parece convencela do contrario.
Profundamente relixiosa, reza cinco veces ao día e faino na casa, porque na Mezquita de Ribeira non hai o espazo separado que elas precisan. Sen querer que soe a reivindicación, “Resulta complicado, pero compénsalo como podes”, explica, “O ritmo de aquí non axuda”.
O pai de Maguette leva seis anos en Galicia pero xa estivo outros cinco en Canarias. Grazas a iso, ela foi unha nena educada no Senegal nunhas condicións aceptables. Estudaba e facía deporte, mentres os irmáns maiores traballaban de perruqueira, futbolista profesional, xastre e mecánico, así que non padeceu as condicións extremas de algúns amigos inmigrantes dos que me fala, e gústalle facer fincapé no afortunada que se considera. Particularmente séntese libre e respectada e non cre que a xente sexa racista, “Ás veces, por sentirmos diferentes, somos nós mesm@s @s que poñemos as barreiras”. Declárase reservada e atopa niso certa afinidade c@s galeg@s, aínda que non queda claro se o considera unha virtude, “Nada que ver co carácter aberto d@s canari@s. O verán pasado estiven alí de vacacións e son moi distintos”. Sí que nos apunta sen dubidalo, outras desvantaxes “En España hai menos solidariedade que no meu país. Alá non esperamos a que nos sobre, para compartir. Hai máis humanidade”
Satisfeita con ter participado nas últimas eleccións en España, soña con cambios no seu país que impliquen xustiza social e un mercado laboral menos baseado no clientelismo. Nun futuro gustaríalle aportar o seu gran de area para mellorar algunhas destas condicións. Empuxe non lle falta.

SumaRibeira pensa que a transparencia é unha calidade de suma importancia para o avance no longo e constante camiñar cara ao horizonte da excelencia democrática.

O desenvolvemento da sociedade esixe unha continua adaptación das institucións aos cambios. Os avances tecnolóxicos formulan novos e áxiles retos ás institucións para cumprir coa máxima eficacia posible co seu deber democrático de facilitar información accesible e suficiente ás persoas que estas institucións representan.

Entendemos que unha importante contribución á boa saúde democrática dunha sociedade é a facilitación do acceso á toda a información que unha persoa considere de interese, dentro, por suposto, dos límites que a legalidade establece para o dereito á información.

Na actualidade, lamentablemente, para a consulta dun expediente, debe solicitarse previamente por escrito, concertar cita para poder revisalo diante dunha responsable do Concello, e solicitar as copias que se estimen necesarias, aboando aproximadamente 0,50 € por cada copia en formato A4. Facilmente, se a persoa quixese un expediente completo tería que aboar uns 100, 200 ou máis euros. Tamén debemos ter en conta que con este sistema de copias en papel non se axuda precisamente a fomentar prácticas e cultura de respecto medioambiental.

Neste contexto SumaRibeira entende que o noso Concello debe sentirse eticamente obrigado a facilitar a información á cidadanía en formato electrónico. Isto debería ter repercusión, ao noso entender, en dous aspectos fundamentais:

– Ampliar substancialmente a información dispoñible na web municipal, de xeito que progresivamente se vaia incorporando á mesma toda información pública dispoñible, coa única fronteira que delimita á protección aos dereitos individuais ou colectivos: dereito á intimidade, lexislación de protección de datos…

– Facilitar a información que previamente se solicite en formato electrónico. Este servizo do Concello favorecerá a transparencia e a participación da veciñanza e reducirá os obstáculos que a cidadanía atopa á hora de exercer os seus dereitos.

PROPOSICIÓN:

    Instar ao Pleno do Concello de Ribeira que solicite ao Equipo de Goberno a levar a cabo, con caracter inmediato, un proceso de desenvolvemento informático que posibilite o acceso dixital das cidadás a toda a información que poida ser do seu interese, sen outras limitacións que as que delimita, en cada caso concreto, a protección dos dereitos de privacidade individuais oun colectivos.

        En Ribeira, a doce de xullo de 2019.

        Asd: Xurxo Ferrón Vidán

                Suma Ribeira   

Ibrahim deixou Mauritania por primeira vez con vinte anos para estudiar en Bélxica, onde descubriu os interesantes aires de liberdade e as estimulantes festas á europea que o convencerían de quedarse para sempre.
De neno soñaba con ser algo así como enxeñeiro pero como a vida non lle deu elección, en 2002 emigrou a Francia. Un ano despois chegou a España para traballar nos campos de Castela sen sospeitar que pasados uns meses, atoparía o traballo que aínda ten.
Despois de vinte anos de emigrante, confésase afortunado por ter adquirido adestramento a cargo da empresa de construción catalá para a que traballa, o que o convirte nun profesional cualificado ao que asignan diferentes proxectos en España e no estranxeiro. E precisamente por iso, debemos darlle importancia á súa avaliación, “En ningún lugar como en España e, o mellor, Ribeira”. Despois de vivir en Barcelona e Valencia, valora como algo positivo que en Galicia non se lle esixa falar galego.
Non é o único mauritano ao que lle vai ben, pero hai moitos que se dedican á pesca, e iso do mar é demasiado duro, opina. “Hai quen leva dez anos e aínda non fala español. Non teñen tempo nin de asistir aos cursos”. Obter os “papeis” é un dos maiores problemas para a súa Comunidade e a el aínda lle queda por facer un dos tres exames que hai que superar para obter a nacionalidade española. Pensa facelo en canto poida porque lle ilusiona poder votar.
Tamén considera que se debería facer algo máis polas mulleres inmigrantes, que non contan coa formación suficiente para competir no mercado de traballo.
Volve a casa por Nadal para ver á nai, irmás e sobriños, pero o seu relato non inspira a tenrura do famoso anuncio publicitario. Atopa un país con signos moi leves de recuperación económica e saúde democrática. “Cos militares no poder non hai grandes cambios; algunha xente nova desexa outro tipo de sociedade pero tamén hai moito conformismo”. Os homes da familia seguen a impoñer a súa vontade sobre tódalas cousas, algo que a el sempre lle custou aceptar, pero exerce con gusto de irmán maior e apoia dende hai anos a educación universitaria de seu irmán en Canadá. Ibrahim di que atopou o que buscaba e quizais nun par de anos tamén traia a algún neno a estudiar porque, aquí, as posibilidades de futuro multiplícanse e non só a nivel académico.
O Banco Mundial analiza o que cada país inviste no futuro d@s nen@s e facilita un indicador que o compara co nivel que acadarían nun escenario óptimo en relación á saúde, supervivencia e produtividade futura. O de Mauritania é do 35% fronte ao de España que é do 74%.
Ibrahim irá a traballar en breve a Lanzarote por una tempada, pero insiste en que Ribeira é a súa referencia. O lugar onde mantén os costumes islámicos con toda naturalidade e nunca tivo a desgraza de sentirse rexeitado.

Habiba leva dez anos connosco e só hai que andar con ela pola rúa para decatarse de que é unha veciña máis.
Chegou a Ourense no verán do 2010 para acompañar aos nenos e nenas saharauís e instalouse en Ribeira en canto rematou aquel campamento.
Viñera co seu padrasto e dous irmáns de sete e nove anos malia só ela estaba en condicións de traballar. Non quedaba outra que tirar para adiante e iso é o que leva facendo dende entón.
Eles son refuxiados e non inmigrantes, precisa, xa que non teñen país ao que volver. Reivindica a consideración especial de “axuda humanitaria” por ter escapado da guerra e por carecer dun territorio propio con lingua, leis e delimitación xeográfica, comparable ao caso sirio ou palestino.
O seu eterno sorriso non axuda a imaxinar o que sentiu aquela nena cando, aos cinco anos, foi enviada a Libia para que unha familia de acollida lle procurara educación e un aceptable nivel de vida. Pero Habiba non se para a lembrar os privilexios aos que tivo acceso durante a infancia e adolescencia, porque o que sentiu cando volveu ao Sáhara eclipsa calquera outra vivencia.
Media vida despois aínda non reprime as bágoas cando lembra que seu pai estaba morto sen ela sabelo. Transmite a impotencia que sentiu ante aquela penuria, e a rabia ante as obrigas “de xénero”, que non estaba disposta a aceptar. “Quería defenderme por min mesma e con dignidade”, recorda, e por iso non dubidou en seguir os pasos dunha prima súa que xa estaba en España.
Unha vez aquí, tardou tres anos en conseguir a nacionalidade pero non lle resultou difícil xa que os pais e os avós pertenceran a unha provincia española.
Coa mesma paixón coa que decidiu dirixir o seu destino, segue a loitar para sobrevivir e
ofrecerlles aos seus as oportunidades das que gozamos aquí.
Despois de coidar a varias persoas, na actualidade traballa a tempo parcial nunha panadería e acaba de obter o titulo da ESO. Lembra agradecida ao que foi o seu primeiro profesor de español, Xosé Lois, nun momento no que o idioma era unha de tantas barreiras que debía superar. O seguinte será formarse como auxiliar de xeriatría ou algunha outra cousa que lle permita conseguir un traballo mellor remunerado. Desexaría traer a súa nai e ao seu recente marido, un profesor e veterinario saharauí, pero precisa ter unha renda mínima de 1.200 € mensuais para ter
dereito á agrupación familiar. “Quero sacar a miña familia de esta crise e esta escuridade. Para que estamos no planeta se non é para vivir con dignidade.”
E falando de vivir, o maior problema que Habiba denuncia é o prezo do aluguer e as facturas do fogar. A súa familia é beneficiaria de Cáritas, o Banco de Alimentos e a ONG Contacto, pero non resulta suficiente. Fiel ao seu espírito optimista, conclúe “Foi unha vida dura pero estamos no camiño dun futuro mellor”.
E como tamén o expresa coas faíscas dos seus ollos, é doado crer que conseguirá todo o que se propoña.

NOVENO. Determinación dos postos de persoal eventual. 

Estamos en contra da sua aprobación. Votaremos en contra.

Estamos a favor de que estes postos sexan ocupados por traballadores do Concello. 

En SumaRibeira pensamos que a posible incomodidade, por dispoñibilidade horaria, que poda derivar de que sexa persoal do Concello o que desenvolva o traballo de asistencia ao Alcalde está xustificada polo aforro e seguridade de solvencia profesional xa amosada que suporía a nosa proposta.

En canto á persoa responsable do Departamento de Comunicación

    Se é necesario un Departamento de Comunicación, pensamos que debería saír a concurso público a praza.

    Se nos presentou a necesidade dunha persoa para esta praza alegando polo Alcalde que actuaría como encargada de comunicación do Concello, ao servizo de tódolos Grupos Políticos. Non nos parece que sexa a mellor maneira de asegurar a disponibilidade equitativa desta persoa que sexa nomeada directamente como persoa de confianza do Alcalde.

DÉCIMO. Concellerías con dedicación exclusiva 

Aceptaríamos que haxa tres dedicacións exclusivas no Equipo de Goberno, a do Alcalde e dúas  concelleiras. 

Discrepamos das contías a percibir. 

    No noso Programa Electoral está recollido que o soldo máximo para o Alcalde sexa de tres SMI (salario mínimo interprofesional) mensuais en 14 pagas polo que o soldo bruto anual sería de 37.800,00 €. Esta é a nosa proposta.

    Para as outras dúas exclusividades propoñemos que o salario sexa o correspondente a dous SMI, é dicir, 25.200,00 € anuais.

    Proposta de Concelleiro/a do PP con dedicación parcial do 75%: 

        Débese cambiar o enunciado da proposta (“Concellería delegada de Servicios Sociais, Promoción Social, Igualdade e Diversidade”)  por Concelleira voceira do Grupo PP”

    Estamos en contra desta porque consideramos suficiente con tres dedicacións exclusivas para o Equipo de Goberno.

Concelleiros/as do PBBI, PSOE e BNG con dedicación parcial do 75%: 

    Estamos en contra xa que é unha partida nova, incluída estratexicamente para votar  conxuntamente con outras, que supón unha carga máis para as arcas do Concello, querendo pasar da non existencia na actualidade a introducir as tres cun 75% de dedicación.

   A xustificación que se argumenta dicindo que  “que ostentan delegacións específicas pola dirección e xestión dos servizos que se sinalan a continuación” e para estes concelleiros/as non se sinala nada máis que “voveiros do Grupo PBBI, PsdG-PSOE e BNG.

Ademáis descoñecemos as funcións que realizarían, e, en todo caso, deberían estar especificadas na proposta que presenta a Alcaldía, incluso, seguramente, por imperativo legal. 

    Dicir que botamos moi en falla que neste Pleno, paran facilitar avaliacións obxectivas das asistentes, non se nos dese a Concelleiras e Cidadáns unha información orientativa sobre o promedio de retribucións nos concellos galegos. En SumaRibeira, fixemos un pequeño e humilde traballo ao respecto, e queremos dicir , a modo meramente orientativo, que tiramos a conclusión de que, por exemplo, a Retribución media das Alcaldías  de concellos entre 35.000 e 17000 habitantes debe estar  actualmente ao redor duns 44,000 €.

DECIMOPRIMEIRO. “asistencias órganos colexiados, indemnizacións e retribucións aos grupos políticos municipais”. 

Estamos en contra das subidas por estes conceptos. 

A nosa proposta é que se manteñan as retribucións actuais por asistencia ás reunións e que 

a asignación mensual fixa aos Grupos Políticos que é de 900,00 €, en coherencia co criterio xeral de conveniencia de redución do gasto nas partidas que hoxe nos ocupan, se rebaixe a 500,00 € por Grupo Político, cantidade ésta que está máis en concordancia co establecido na maioría dos concellos galegos de semellantes ou superiores presupostos ao de Ribeira para este concepto.

Pensamos que a proposta do Concello supón un dispendio de cartos públicos que sería dificilmente entendible pola cidadanía en tempos de tantos recortes, tanto en salarios das traballadoras, como de servizos públicos e na creación de novos postos de traballo.
Coa nosa proposta o Concello aforraría máis de 260.000,00 € anuais que se poderían destinar a políticas sociais, educativas, á creación de postos de traballo… Propoñemos que sexa o Pleno do Concello quen decida a que se van dedicar estes cartos de aforro real.

Ribeira, 8 de xuño de 2019 DÍA MUNDIAL DOS OCÉANOS
SumaRibeira quere manifestar o seu total rexeitamento á decisión da Consellería do Mar de depositar os lodos do dragado do río Lérez no entorno da illa de Sálvora.
Declaramos a nosa intención de iniciar unha oposición activa a que se produzan os verquidos, realizaremos as xestións necesarias diante das Administracións implicadas na toma de decisións e tomaremos as medidas oportunas para evitar que este atentado medioambiental se produza. Asemade, conscientes da transcendencia do problema, que afecta a toda a sociedade no seu conxunto, pero salientablemente a todas aquelas persoas que se gañan a vida no mar, propoñemos a constitución dunha Plataforma Cívica, na que sen exclusións, participen Confrarías, Asociacións de Bateeiros, Organizacións ecoloxistas, partidos políticos e todos os axentes sociais que así o consideren.
Dada a transcendencia do problema e para que non se vexa a proposta de creación da Plataforma como partidaria, propoñemos que esta se constitúa a instancias dalgún organismo (Confraría, asociación de bateeiros…) ou se nón en réxime de autoconvocatoria.